Delen = andere jonge ouders helpen:

Facebook
Twitter
WhatsApp
Email

…Zouden jullie ook het verhaal hebben gelezen als Zayn geen Down had? Hadden jullie hem ook zo enorm knap gevonden als hij geen down had? Denk daar maar eens over na….!!

Raisa, moeder van ZAYN, ons model met het syndroom van DOWN, deelt haar verhaal…

En ze slaat met haar derde blog weer de spijker op z’n kop, ze raakt me…alweer…

LEES  VERDER!

Fulltime Job, 24/7 Borstvoeding, ontwikkeling en social life?

Tja, ze zeggen wel eens; “zodra je een kind op de wereld zet krijg je een soort van oerkracht”. En inderdaad, niets is minder waar, waarvan ik voorheen dacht dat ik zo’n druk leven had, daar kijk ik nu lachend op terug.

Zayn is nu 7 maanden oud, ik werk inmiddels al weer 4 maanden fulltime 40 uur per week als expediteur in de transportbranche en geef nog 20x per dag borstvoeding (geen grap, Zayn drinkt kleine beetjes per keer). Geloof me, ik heb het kind al uitgehongerd en al, dit werkt niet! Gewoon werken op vraag en aanbod. Tijdens corona situation en het feit dat Zayn niet uit een fles kon drinken mocht ik dus vanaf huis werken, dit was perfect.

Zayn is een heel makkelijk kind, die je gewoon even in de box kunt leggen en het komend uur dat prima vindt (vond het na een aantal weken wel zielig dat ik hem niet genoeg aandacht kon geven). Deze dagen werk ik bij mijn ouders thuis. Mijn moeder werkt niet en kan zo tussen de voedingen door met Zayn spelen en aandacht geven terwijl heerlijk vanaf de computerkamer mijn ding kan doen.

Als Zayn wil drinken aan de borst neem ik mijn telefoon mee op bed van mijn moeder, zodat ik nog mails en telefoontjes tussen het voeden door kan beantwoorden. Het voeden duurt ongeveer 10 min per keer en dan om het 1,5 uur. Maar daar tegenover staat dan wel dat Zayn de hele nacht doorslaapt.

Hij gaat met mij rond 21 uur naar bed en staat mee op tussen 7:00-7:30! Helemaal geweldig (m.u.v. de maand met de prednisonkuur, waar hij 24 uur lang ieder uur aan de borst willde voor troost). s ’Avonds, het uur voordat hij gaat slapen gebruikt hij mij graag een uur lang als levende tut om zo in slaap te komen. En trust me, de speen heb ik zo lang geprobeerd… eerste dagen van zijn jonge leven vond hij het wel wat, daarna begon hij erop te bijten en dacht daarna ook in mij te bijten, dus dat hebben we maar snel gestopt. (Zeg maar dag tegen zijn mooie naamspeenkoord).

Dus van maandag  tot en met vrijdag werk ik van 08:00-17:00 uur. s ‘Avonds geniet ik dan heerlijk van quality time met Zayn waarna hij lekker naar bed gaat. Gelukkig heb ik hele lieve vriendinnen die zo nu en dan naar mij toe komen om even een rondje te wandelen of even op de koffie komen. In het weekend probeer ik altijd wel 1 dag iets te gaan doen.

Variërend van naar familie toe of een dagje uit met Zayn. Zayn is op dit moment gewoon een deel van mij, een soort aanhangsel (wel een heel leuk accessoire om bij je te hebben hoor). Ik kan niet zo maar zeggen: “ik ga even weg en laat Zayn even 2 uur ergens achter.” Toch vind ik dit geen enkel probleem en ben het nu echt helemaal gewend, ik weet niet beter.

Pas geleden ging ik even naar mijn werk (1 uur heen en 1 uur terug) voor een gesprek, ook dan neem ik Zayn met mij mee. Gelukkig was onze salesmanager zo aardig om zijn kantoor af te staan en te laten gebruiken als voedings-/verschonings ruimte (dat van verschonen heb ik hem natuurlijk niet verteld 😉). Zayn gedroeg zich zo goed dat ik hem op een speelkleedje naast mijn bureau heb gelegd en ik zelfs nog een paar uur heb kunnen werken op kantoor. (Ja, ik heb een geweldige werkgever!)

Winkelen is mijn hobby!! Ik probeer dit steeds vaker weer in fysieke winkels, in plaats van alleen maar online, want ik geniet van ‘echte’ winkels toch ook echt het meest. Het is een hele uitdaging en behoorlijk karwei als je dus volledig borstvoeding geeft. Ik ben dus niet het type dat ergens gaat lunchen en overal mijn borst tevoorschijn haalt.

Pas geleden gingen we naar Bataviastad want er stond op een website vermeld dat dit borstvoedingsvriendelijk zou zijn… Nou, ik kan je vertellen i.v.m. corona zijn alle hoekjes/kamertjes gesloten! Super handig: ben je ergens in het midden van Batavia stad krijst je kind alles bij elkaar, want hij wil NU eten. Sta je bij La Place voor het speciale borstvoedingskamertje, is het dus gesloten i.v.m. corona… Sorry, maar een toilet vind ik echt smerig.

Dus ik dacht: laten we op zoek gaan naar een kledingwinkel waar we echt iets willen kopen en dan maak ik daar gebruik van de paskamer. Als ik het lief vraag mag het vast (om vervolgens thuis te komen met een super leuk jurkje, waarvan je dan ineens denkt “hoe moet ik dit doen met borstvoeding??”

Mezelf in allerlei rare posities wringen of het jurkje 20 x per dag aan en uit trekken om mijn kind eten te kunnen geven??!!!). Weer goed aan gedacht Rais! Nou, scheve gezichten eerste klas natuurlijk want wat voor een slechte moeder ben je dan als je je kind in een paskamer borstvoeding gaat geven…

Pfff… wat een gedoe zeg!. Maar goed, ergens wil je toch ook een keer een dagje weg na zoveel maanden nergens meer te komen, toch? Sommige winkels reageren wel weer super aardig! Dit zijn meestal de wat oudere dames onder ons die het vanuit vroeger nog gewend waren dat ze heel lang borstvoeding gaven en er bij iedere V&D in een stad een speciale borstvoedingskamer was. Ik ben er nog steeds niet uit wat voor mij het beste werkt als wij een dagje naar de stad gaan. Beste is gewoon een klein centrum te zoeken waar ik de auto dichtbij kan parkeren zodat ik achterin de auto voeding kan geven. Eigenlijk te triest voor woorden.

Ontwikkeling, tja dat is iets zeg. Ik heb het gevoel dat ik alle mijlpalen die Zayn behaald, zoals op zijn buik liggen, hoofd omhoog, draaien, kruipen etc veel meer waardeer. Alles zie ik als een overwinning en zeker niet vanzelfsprekend. Zodra hij iets nieuws kan, spring ik een gat in de lucht, zo blij ben ik dan. Ik zie alles als een zegen.

Vaak hoor je bij kinderen die ‘niks mankeren’ die dan bijvoorbeeld na 8 maanden nog niet kunnen zitten, “oh die is gewoon lui.” Terwijl bij Zayn op iedere slak zout wordt gelegd. “Oh hij zit nog niet? Dan maar iedere week naar de fysio.” “Oh, hij moet gaan eten?! Dan maar iedere maand naar de logopediste in het ziekenhuis.” Maar de vraag is.. doe ik daar wel goed aan? Ben ik niet teveel aan het pushen op deze manier? Dit vind ik zo lastig!

Ondanks alles zien wij geen beperkingen in ons leven maar juist kansen (dit heeft een vriendin Kim mij geleerd “grijp de kansen die je hierdoor krijgt” zei ze mij.) Kansen die wij hebben gekregen juist doordat Zayn het syndroom van Down heeft. Zoals nu ons verhaal te delen, iets waarvan jullie nu de moeite nemen om dit te lezen.

Zouden jullie ook het verhaal hebben gelezen als Zayn geen Down had? Hadden jullie hem ook zo enorm knap gevonden als hij geen down had? Denk daar maar eens over na. Maar wij pakken deze kansen die we hierdoor krijgen met beide handen aan. Door de zogenaamde ‘beperking’ die we hebben gaan wij een hele mooie onbeperkte toekomst tegemoet.

Zayn en ik gaan samen de wereld ontdekken en ik ga de wereld ontdekken door zijn ogen. Met veel liefde, zonder zorgen, overal goeds in zien. Hij gaat mij leren hoe ik de wereld op een andere manier moet gaan zien. Misschien is dat juist wel de manier hoe je de wereld echt moet zien om geluk te kennen in je leven. Ik kan niet wachten om van hem te leren en samen, samen zullen wij nog vele avonturen beleven.

Lieve Zayn ik hou van jou met heel mijn hart, jij hebt mijn leven compleet gemaakt en ik zal er altijd voor jou zijn.
Boussa (Arabisch voor kus) mama.

Meer uit onze blog

Wil je andere ouders helpen?
Deel dit bericht.

Facebook
Twitter
WhatsApp
Email
CLOSE
0
Add to cart