Vervolg op

Grote zorgen voor een heel klein septemberkindje…

Tussentijd

Onderweg. In de auto naar huis trekken het landschap en de afgelopen weken aan me voorbij. Buiten is het herfst geworden. Ik heb het niet gemerkt. Ruim drie weken hebben we onder de stolp van het ziekenhuis geleefd. Ons oktoberkindje kwam in september.

Home is where the heart is
Thuis hangt de vlag uit, de slingers aan het witte tuinhekje. N. en L. komen hun mem en broertje knuffelen. Samen met heit hebben ze het huis versierd, de kruiken voorverwarmd. We zijn weer thuis! Als een vreemde stap ik rond in mijn eigen huis. Betast alles wat we daags voor zijn geboorte nog klaar hebben gezet. De box van zolder, de kinderwagen naar beneden. De wieg opgemaakt. Voorzichtig eet ik een beschuit met muisjes. Ik durf het niet goed. In mijn hoofd zit een donkere wolk. Ik ben zo bang om Lasse te verliezen. En toch, hij is er! Helemaal van ons, bij ons. Zonder witte jassen, in ons eigen (t)huis.

De volgende ochtend hoor ik blote voetjes drentelen op de overloop. ‘Zijn heit en mem écht weer thuis? Ligt Lasse nu echt in zijn wiegje?’ Stilletjes sluipen ze onze slaapkamer binnen. Vol verwachting kijken ze over de rand van de wieg. Hij is er. We zijn er. Zo moet het zijn.

Stomazorg, een hoofdstuk apart
Lasse is een heerlijk rustig mannetje, maar de bijbehorende stomazorg is intensief. We kunnen maar geen geschikt materiaal vinden en zijn er dag en nacht mee bezig. Elke verschoning weer de vraag of ‘de plak’ nog op z’n plek zit. Meestal niet. Als het lekt zit gelijk alles onder de gele borstvoedingspoep. Een badje (dan hecht het materiaal beter), schone kleertjes en dan volgt er een heel knutselwerk om alles weer netjes te krijgen. Tot de volgende lekkage, meestal een paar uurtjes later. En dan volgt het hele ritueel opnieuw.

 ‘Een stoma is écht iets voor jou’
Ik denk nog vaak terug aan de lieve  verpleegkundige op de neonatologie die haar best deed om het een beetje luchtig te brengen: ‘Jij lijkt me echt een fröbeltype’. ‘Klopt helemaal.’ ‘Nou, dan is een stoma echt iets voor jou’. Ik begon er bijna zin in te krijgen. Maar hoe creatief ik ook ben, dit is teveel van het goede. Met een verschoning zijn we een uur bezig. Om de drie uur. Dag en nacht. Tel daarbij op het kolven, voeden en twee kinderen met paniekaanvallen. We gaan diep in de reserves. Maar: Lasse leeft. Wij leven. We overleven.

Warme deken
Gelukkig is er ook veel goeds. We zijn dankbaar voor alle lieve mensen om ons heen. Een lieve vriendin komt een dagje kramen, er wordt voor ons gekookt, er zijn bloemen, cadeautjes, warme cake. Fijne speeladresjes voor de kinderen voor als we zo’n dag hebben van de handdoek en de ring. En we krijgen hulp in de huishouding. En het allerbelangrijkste is: Lasse groeit goed!

Introductie in de geneeskunde
Regelmatig gaan we terug naar Groningen. Elke afspraak met de chirurg staat met vette letters in de agenda. We kijken er naar uit. Elke afspraak brengt ons dichterbij een gezond jongetje. En tegelijk is elke stap ontzettend spannend. Door alle gebeurtenissen heeft het vertrouwen in de medische wereld een flinke dreun gekregen. Het gevolg is dat we alle relevante wetenschappelijke studies uitpluizen. We kunnen er bijna een college over geven, zoveel kennis hebben we intussen paraat. In november staat er een afspraak bij de radioloog. Hij begrijpt ons volledig en doet zijn werk heel professioneel. De eerste horde is genomen, én uit de beelden blijkt: het gaatje in Lasse’s darm is dicht!

Stappenplan
De volgende stap is om de darm weer rustig op gang te brengen. Dan weten we zeker dat ‘het werkt’ én maakt de kans van slagen van de hersteloperatie -waarbij beide darmdelen weer aan elkaar gezet zullen worden- groter. Het klinkt simpeler dan het is: je neemt wat ontlasting uit het stomazakje en spuit dat de dikke darm in. En dan afwachten of het er van onderen weer uitkomt. De chirurg doet het een keertje voor. De hulpmiddelen worden besteld en thuis afgeleverd. Veel succes ermee.

Holy shit
HELP! Moeten we dit echt zelf gaan doen? Ik ben opgeleid tot communicatieprofessional, niet tot verpleegkundige! Het verzamelen van de ontlasting is al een hele kunst. Laat staan een katheter in te brengen in zijn babybuikje. En vervolgens zonder al te veel te knoeien de ontlasting terug te stoppen. Bij navraag blijkt dat we kinderthuiszorg kunnen krijgen. Twee keer daags komt er een kinderverpleegkundige aan huis om ons de fijne kneepjes bij te brengen. Een stevige shout out naar deze dames! Ze hebben oog voor Lasse en voor ons. We kunnen onze zorgen delen en krijgen vertrouwen om het zelf te doen. De eerste keer breekt het klamme zweet me uit, maar al gauw heb ik het in de vingers. Een hele overwinning. Had die verpleegkundige toch gelijk: ‘een stoma, echt iets voor mij’ 😉

De eerste luier
Met het materiaal blijft het improviseren. Overal in huis slingeren medische hulpmiddelen. Gelukkig gaat het hevelen van de ontlasting wél goed. De eerste gevulde luier maakt ons zó blij, trots wordt het nieuws gedeeld. De felicitatie-appjes stromen binnen. Wat een feest, zijn darmen doen wat ze moeten doen!

Tussentijd
Toch voelt het als ‘tussentijd’. Tijd die we moeten overbruggen totdat we de hersteloperatie gehad hebben. Tot we écht vooruit kunnen kijken. We staan op de wachtlijst. Op 3 maart is het zover: zijn stoma wordt opgeheven. Het is een intensieve week. Flashbacks. L. en N. weer in andere handen. Het grote verschil is dat we ze deze keer wél kunnen voorbereiden. Na een week komen we weer thuis. De volgende avond worden we via de spoedeisende hulp weer opgenomen. Wondinfectie. Overleg. Antibiotica. Na een stabiele nacht en dag mogen we opnieuw naar huis. De cursus wondspoelen haal ik met vlag en wimpel. Alles uit liefde voor Lasse.

Nageboorte
Met Pasen is het feest. Lasse kan voor het eerst na de operatie weer in bad. Een frisse start. Alsof de geboorte nu pas is afgerond. Nu kan het echt beginnen. Buiten komt de natuur weer tot leven. Ook ik voel mijn levenskracht weer terugkomen. We zijn meer thuis met elkaar dan anders, met dank aan de coronacrisis. Voor ons is dat fijn. Cocoonen. Dan kunnen we daarna het buitenleven vieren!

 

Wat is een stoma?
Een stoma is een kunstmatige uitgang op de buik, gevormd door een stukje darm. Tijdens een operatie wordt de darm naar buiten gebracht en vastgehecht op de huid. Een stoma wordt aangelegd als de ontlasting (of urine) het lichaam niet via de normale weg kan verlaten. Het stoma van Lasse bestond uit twee delen: een uitgang van de dunne darm, en een ingang naar de dikke darm. Op die manier kon de dikke darm de eerste maanden rust krijgen en herstellen van de eerdere darmperforatie.

                

Comments (02)

  1. Jeetje Wybrich! Ik lees nu pas je hele verhaal. Wat een rollercoaster en wat een enorme heftige tijd. Heel erg fijn dat jullie nu eindelijk meer en meer kunnen genieten en dat de levensvreugde weer terugstroomt. Wat een prachtige foto van jullie gezinnetje ♥️♥️♥️

  2. Hoi Mirthe, dank je wel! Jaaa zo fijn dat we nu weer een beetje kunnen herstellen en genieten. Zoiets verwacht je totaal niet. Gelukkig maar. Nu weer lekker met elkaar in balans komen en genieten ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CLOSE
0
Add to cart